Ogród w stylu angielskim

Ogród w stylu angielskim stał się popularny XVIII wieku, zrywa ze sztucznością i rygorami ogrodów barokowych, w swojej budowie nawiązuje do naturalnych ogrodów krajobrazowych. Rośliny w ogrodzie w stylu angielskim rosną w sposób naturalny i nawzajem się przenikają, tworząc gąszcz. W teorii ogród tego typu wymaga niewielkiego nakładu pracy, prace pielęgnacyjne są stosunkowo łatwe i w dużym stopniu ograniczone, ponieważ ogród angielski ma przede wszystkim naśladować naturę. Każda ingerencja człowieka zmienia naturalny układ roślin, jednak ogrodnik powinien sprawować stałą kontrolę nad ogrodem. W ogrodzie angielskim rośliny rosną tam gdzie chcą. Rośliny gorzej dostosowane do środowiska mogą zostać zdominowane przez te o większej sile wzrostu, jest to zupełnie naturalne zjawisko w ogrodzie tego typu. Nie oznacza to, że roślin nie trzeba w ogóle przycinać, ponieważ praca w ogrodzie tego typu również wymaga ich przycinania. W środowisku naturalnym rośliny są ułożone piętrowo i raczej nie ma między nimi wolnych przestrzeni. Styl angielski powinien cechować się tym, że pod gatunkami wysokimi rosną niższe, natomiast przy ziemi płożą się rośliny okrywowe, które szczelnie pokrywają górną warstwę gleby. Wyróżnikiem stylu angielskiego jest ogromna różnorodność i bogactwo form. Materiałami wykorzystywanymi do budowy ogrodu angielskiego jest przede wszystkim drewno, kamień, cegła i żwir, a więc materiały, z których dostępnością nie ma problemów.